Depresja to mój stan ducha na stałe. to codzienność, z którą wstaję i kładę się spać,
o ile mogę zasnąć. Podobnie jak astmę, depresję można zaleczyć, ale nie można się
jej pozbyć raz na zawsze. Trzeba nauczyć się z nią żyć. depresja to przyjaciel i natchnienie.
Lubię ponure krajobrazy i szary kolor. Nie ubarwiam świata dookoła, nie walczę o lepszą
przyszłość. Staram się opisać rzeczywistość taką, jaką mi się zdaje, nazwać swoimi słowami
nieszczęścia, jakie spotykają nas wszystkich - mówić o porzuceniu, przejmującej samotności,
bezsenności, poszukiwaniu, kłamstwie i oszustwie, wyścigu, w którym wszyscy bierzemy udział
i sztuczności, w jakiej żyjemy. Depresja jest dla mnie inspiracją, dzięki niej widzę rzeczy
i otaczający mnie świat w pełniejszym wymiarze.

Depresja wyostrza zmysły, pomaga trafiać w sedno.

Kiedy dwa lata temu Zbyszek Krzywański zaproponował mi wspólny projekt, każdy z nas
był na innym etapie życia, w innym momencie swojej drogi. Przez te dwa lata sprawy uległy
zmianie, zawartość projektu dojrzewała razem z nami - z muzyką Zbyszka i moimi tekstami.
Każdy z nas spełniał się dzięki temu projektowi na swój sposób.

Płyta nie jest dla wszystkich. Nie nadaje się do klubów, dyskotek, czy na prywatki.
Przy niej się nie tańczy, chyba że jest to samotny taniec z kieliszkiem w ręku.
Depresjoniści, cierpiący na bezsenność, samotni i zestresowani nie znajdą w niej pocieszenia,
może jedynie potwierdzenie, że to co widzą, czują, pojmują rzeczywiście jest takie jak myślą -
udawane, sztuczne, niewiele warte. Nie zawarliśmy na tej płycie pozytywnych przesłań
czy apeli do ludności. Każdy z nas na swój sposób próbował oddać to, co ma dla niego
znaczenie i treść. Depresja wyostrza zmysły, każdy z nich reaguje na najmniejsze bodźce
i wahnięcia, których inny może nie zauważyć.
To skarb, ale za wysoką cenę - rzeczywistość jawi się nam wówczas taka jaka jest,
bez sztafażu i ozdobników. Nie błyszczy w świetle reflektorów, nie mami kolorowa reklamą,
nie oszukuje filmem z happy endem. to projekt: depresjoniści.

Za rok, dwa lata będziemy na innym etapie, w innym momencie drogi.
Projekt DEPRESJONIŚCI poświęcamy pamięci Grzegorza Ciechowskiego.








Skład:
ZBYSZEK KRZYWAŃSKI - gitary, instrumenty klawiszowe, programowanie, sampling, rebirth
JACEK BOŃCZYK - śpiew, syntezator
RYSZARD GUZ - perkusja
KUBA NOWAK - warr guitar
BARTEK GASIUL - instrumenty klawiszowe, syntezator

Gościnnie:
LESZEK MOŻDŻER - fortepian, rhodes piano
D.J.BAJO - skrecze


Produkcja muzyczna:
ZBYSZEK KRZYWAŃSKI I LESZEK KAMIŃSKI

Realizacja dźwięku:
LESZEK KAMIŃSKI



Sponsorzy i patroni medialni płyty: